Overstraat 3 - 5
3959 BR Amerongen
T: 0343 -
452844
Over the Suomi boxes
over Schworks
h o m e
copyright © Schworks
Lees recensie
Tentoonstelling Gemeentehuis Utrechtse Heuvelrug
Kerkplein 2, in het centrum van Doorn.
17 februari tot 17 maart 2010
Maandag 8.00 - 17.00 uur
Dinsdag 8.00 - 20.00 uur
Woensdag 8.00 - 17.00 uur
Donderdag 8.00 - 17.00 uur
Vrijdag 10.00 - 13.00 uur
Zaterdag 8.00 - 17.00 uur
Op zaterdag 13 maart geeft Roeland om 11 uur een rondleiding / toelichting.
Leuk, als u dan komt!
Achtergrond bij the Suomi boxes
Schilderen op papier of doek is, in zekere zin, een platte activiteit. Je kunt er geen dingen in gebruiken, hoewel Julian Schnabel complete serviezen in zijn schilderijen verwerkte. Schilderen is toch vooral: iets afbeelden, vertalen, vertellen met verf en wel in een plat vlak. Terwijl er alle ruimte is.. Bij schilderen begin je met niets, een leeg doek. Iets wat je vindt daarentegen, dat heb je al uitgezocht, dat is al iets, een bewezen kwaliteit.Op de kunstacademie maakte ik een paar beelden en kort daarna een paar laswerkjes, want ik had een cursus lassen gevolgd. IJzer combineerde ik soms ook met hout, zoals in de Wachter (1980). Later heb ik als een variant hierop nog tientallen beeldjes met steen op hout gemaakt, waarvan ik verslag doe in het boekje Steen op Hout.
Op de kunstacademie maakte ik ook al mijn eerste 'ready mades'. 'Objets trouvees' gecombineerd tot een nieuw werkstuk, een nieuw verhaal. Vaak veranderde ik de gevonden dingen, schilderde er weer op, verboog ze en voegde er vreemde, andere elementen aan toe. Het is een kwestie van organiseren, schuiven met de onderdelen, eventueel bijschilderen en aanpassen, net zo lang tot ik het een spannend, intrigerend geheel vind. Wat beeld je uit en waarom? Alleen al die vraag!
Beïnvloed als ik ben door Dada, Schwitters, Beuys, Duchamp en Lao Tse kan ik mijn hart volgen, niet gehinderd door kennis. Zonder het antwoord te weten of te benoemen geef je bovendien antwoord met wat je maakt. Die eerste kijkdozen of driedimensionale collages ontstonden spontaan, soms als het ware in de kantlijn van andere activiteiten. Er zat geen plan of systeem achter. Een poosje later maakte ik er toevallig weer een. Sommige hebben de tijd overleefd, zoals de 'Nachtvlinder' uit 1981 en een zilver geverfde 'moeder en kind', gemaakt van wiggetjes van Katri. 'De eerste paardestaart van Majlis' maakte ik in 1983.
In die tijd zagen we ergens een tentoonstelling van de kistjes van Joseph Cornell. Misschien herbergde hij in deze kijkdozen zijn verzamelingen, zoals opgeprikte vlinders of soorten zand. In ieder geval vond ik zijn kistjes geweldig. Je ziet in dingen die weggegooid zijn de schoonheid van het gebruik, de slijtage, het verhaal, je pakt ze op en je maakt er een nieuwe wereld mee. Theatertjes, mijn kijkdozen kunnen staan, je kunt ze aan de muur hangen, het zijn huisjes, herinneringen, associaties.
In 1995 maakte ik samen met Katri een tentoonstelling in Leerdam 'de onmogelijke liefde van Jan Klaassen en Katrijn'. Hier stonden een tiental manshoge bouwwerken, soms letterlijk huisjes, kamers, nesten, In 2004 maakte ik een paar blauwe lijst-doosjes, daarna een paar witte lijst-doosjes en er kwamen wat doosjes met het Sprankmodel. Nog bijna schilderijen, collages, met een touwtje er in, of een steen van de Amerongse berg, stukjes textiel, een knoop of een munt, opgeplakte lagen papier.
Timmeren vind ik leuk, prutsen, rommelen, knutselen, want ik heb in mijn geval twee rechterhanden. Iets doen met van alles dat ik bewaar, ook als een soort herwaardering, dat je van alles nog iets kunt maken. Het is slimme luiheid, iets doen met werk dat al is verricht, veel resultaat door combinaties met afgedankt werk van anderen. Je stapelt arbeidsuren door alleen te combineren. Knippen en plakken zoals je snel een stuk kunt schrijven met behulp van internet.
In de zomer van 2008 bezochten we in Finland allerlei musea. Onder andere dat van Emil Wikström. We zagen in Helsinki de grote overzichtstentoonstelling van Pekka Halonen, we zagen keramiek in Fiskars en we bezochten het kasteel van Hammenlina. In het National Museum in Helsinki zag ik grote oude kisten met prachtige houten heiligenbeelden erin. Zo werden ze vervoerd. Ze werden blijkbaar meegenomen op reis. Ze waren van een primitieve en ruwe schoonheid zoals de verhalen die we hoorden en lazen over de geschiedenis.
Zo ontstond het idee van de Suomi (Finse) boxes. We kochten een grote pot rode ijzerverf die in Scandinavië voor huizen wordt gebruikt. Deze kleur is een soort van drager, een kader voor de Suomi boxes. Hierin heb ik mijn wereld, mijn dingen, mijn gedachten, mijn suggesties in aangebracht. Ja, ik kan moeilijk iets weggooien, je kunt er altijd nog iets mee, waarvan deze serie een bewijs is.
Dan is er nog een taalspel. Van het Fins begrijpen wij niets. In Finland spreekt een klein deel van de bevolking in het zuid westen ook Zweeds, dat is al wat gemakkelijker en bijna alle Finnen spreken Engels. Met deze vier talen inclusief Nederlands, maar meestal twee of drie heb ik in de titels wat gedaan, opdat het tot een soort van taaluitwisseling moge leiden.
De Suomi boxes zijn linksboven genummerd met slagletters. Ze zijn met dezelfde slagletters rechtsonder gesigneerd RS.
Lees recensie