<
De aanleiding

Zomer 2026. Het Bosbad in Leersum bestaat 55 jaar. Een jubileum en reden voor wat bijzondere dingen. Joke van Putten, vertrekkend voorzitter, stelt voor om kunstenaars te laten exposeren onder een open afdak bij de ingang naar de baden.Ook wil ze graag een schilderproject met schoolkinderen uit Leersum.Geweldig, maar dit laatste is nog niet gelukt, te kort dag. De expositie is er wel gekomen.

Wij, Katri en Roeland Schweitzer, werden uitgenodigd om na te denken over een thema en een plan voor onder het afdak. We kregen alle vrijheid, het project hoefde niet binnen een termijn klaar. Zo’n kans krijg je zelden als kunstenaar. Maar het afdak stond ook vol met oude machines. Stof, bladeren en dennenappels waaien er doorheen. Veel mensen lopen langs zonder op te kijken. Wie houdt er van kunst?

Wij hadden er zin in.
  Bosbadposter  
 
We zagen hoe mooi, hoe verzorgd en gastvrij het Bosbad is. Hoe blij de mensen kijken als ze met natte haren vertrekken. Zo kwam de titel vanzelf: Waar is het Paradijs? Als iemand een praatje met ons maakte terwijl we er bezig waren, vroegen we: Waar is voor u het Paradijs? Het antwoord was altijd, HIER.

Het begin
7 juni 2026 kregen we de sleutels van Joke en konden we beginnen. Er stonden nog  oude machines van Wouter Hartemink. Een hiervan, een krachtpatser van een grasmaaier, paste in ons verhaal. De rest ging hij weghalen. De volgende dag hing Roeland er al een groot schilderij, speciaal voor kinderen gemaakt, maar het was te groot. Een weekje later hing er 'Jij bent hier', zie poster. Dit schilderij past hekemaal.
  Soul269. Je leeft echt. Olieverf op doek. 325 x 325 cm. Roeland Schweitzer  
  Opzij van ons afdak was een beschadigd stuk muur, er waren wasbakken weggebroken. Hier hebben we een bankje getimmerd met op de leuning de titel: Waar is het paradijs? Er boven hangt een spiegel. Wij zijn hier en dit is voor even ons paradijs. Meer mensen gebruiken deze spiegel.

Zitten mijn natte haren wel goed?

De Landman arriveerde, een tamelijk realistisch beeld, als een soort van uitnodigende verteller:

 Hallo, welkom.

Voor het schilderij draait de Draaiman. Aan een zijden draadje? Het eerste touwtje begaf het. Waaien, draaien wij mensen met alle winden mee?

Roeland reed het grote houten beeld 'de schaatser' naar binnen. Leuk, maar het sloeg nergens op. Een absurde invulling in deze klimaatveranderende wereld.Tijdelijk ook, totdat het beeld van de Grasmaaier af was en er voor in de plaats kwam.




  Het bankje met de titel voan het project: waar is het paradijs? In de spiegel zie je?
  De golven en de zon.
Op 14 juni had Katri de golven klaar. Nu was de helft van de ruimte ingevuld, met werk van Roeland. De andere helft bestond nog steeds uit de oude machines van terreinbaas Wouter Hartemink. Op 29 juni haalde hij ze weg en kon de zon met bomen van Katri eindelijk gaan schijnen. De vogel die naar de zon vliegt hing er al.





  De zon en de bomewn in het Bosbad in Leersum. Ons kunstproject ter ere van het 55 jarig jubileum.
       
 Het afdak is niet bewaakt en ons werk is zo kapot.
het Bosbad leverde een rood wit lint, maar dat vond niemand mooi. We maakten een gekleurd lint als afbakening. De eerste zomerhittegolf kwam er aan en zorgde in dat weekend voor de maximale 5000 bezoekers, weliswaar niet allemaal kijkers maar toch. En zeker ook mensen die anders nooit naar kunst kijken. Als kunstenaar heb je ook publiek nodig.
   
  Op 7 juli had Roeland het Motorblock af, zijn beeld van de man achter de grasmaaimachine.
Zie de poster bovenaan. De schaatser vertrok. 

Korte teksten of titels bij de werkstukken bleken goed te werken. Opeens stonden voorbijgangers stil en lazen hun kinderen voor en kwamen er vragen:

Wat is een draaiman?


Katri bracht De Dames en een paar dagen later ‘Ze kunnen niet zwemmen‘, vluchtelingen.
De geest van de maan ligt op de grond, met een steen bekogeld door de mens. Wij mensen maken het bont, maar hier in het Bosbad is het ...

 
Beelden van Katri Schweitzer in het Bosbad in Leersum, 2026
 
 
  Het contrast tussen het kwetsbare en vederlichte werk van Katri, dromerig, sprookjesachtig met een dramatische ondertoon tegenover de botte balkenbeelden van Roeland is groot. Werkt het samen? Is er een dialoog? Is die poging tot dialoog misschien de essentie van ieder paradijs?

In het zwembad zijn (ouders met) spelende kinderen een van de leuke levendige elementen, zoals bijvoorbeeld ook de badmeesters of de zonnebaders. Ook die wilden we verbeelden. Roeland begon aan een beeld van een meisje maar op 13 juli werd dit beeld, door het een kwartslag te draaien, de hond die uiteindelijk toch niet wegliep. Grapje, in het Bosbad zijn honden niet welkom, alleen deze. Hij heet Wolly, probeer maar.
  De hond die niet wegliep. Beeld van Roeland Schweitzer in het Bosbad in Leersum  
  Omdat de hond geen meisje werd, moest er een nieuw beeld van een kind komen, een klein meisje, zich onbewust van de grote gevaren van het leven, hier verbeeldt door de aanstormende grasmaaier. Pas op mensen, er zijn altijd spelende kinderen.

Op 19 juni kwam het meisje haar rol in het spel opeisen. Ons werkstuk voelde als compleet. Nog wat met de titels rommelen, een dode vogel verwijderen, de(ze) presentatie maken.  PR en marketing.

Enthousiaste reacties en negatieve reacties. De nieuwe Bosbad voorzitter Jan Overweel vatte het helder samen:

Je hebt mensen die open staan voor kunst, voor nieuwe dingen en je hebt mensen die de deur van inleving hun hele leven lang op slot houden.

We hebben samen een tijdelijk Paradijs gemaakt. Bosbad mensen dankjulliewel.
  Het meisje bedreigd door de aanstormende Grasmachine. Beeld van Roeland Schweitzer in het Bosbad in Leersum.